Sfincione

Sfincione

voor 2 à 3 personen

  • 1x basisrecept pizza
  • 2 zoete uien, in heel dunne ringen gesneden
  • zwarte olijven zonder pit, bijvoorbeeld Kalamata
  • 1 blikje ansjovis (op olie), goed afgespoeld, uitgelekt en in de lengte gehalveerd
  • verse oregano, half handje, blaadjes heel fijn gesneden
  • pecorino, ongeveer 80 g, in kleine stukjes
  • twee oude witte boterhammen, korstjes verwijderd en tot kruim vermalen
  • 1 klein blikje tomatenpuree
  • zeezout & peper
  • goede olijfolie

Terwijl het deeg aan het rijzen is bak je de uien.
Verwarm wat olijfolie in een koekenpan en bak op laag/middel vuur de uien zacht en glazig.
Laat afkoelen en verwarm de oven voor op 210 °C.
Rol het deeg op een met bloem bestoven oppervlak dun uit (dunner dan bij een traditionele pizza) en leg op een ovenplaat (ik leg er altijd bakpapier op).
Smeer héél dun in met een beetje tomatenpuree.
Dat gaat goed met de bolling van een lepel, zorg dat het heel dun is, want de smaak is sterk.
Druppel er vervolgens wat goede olijfolie overheen en smeer dit ook uit.
Verdeel de uien gelijkmatig over de pizza.
Leg er de olijven, de ansjovis en de pecorinokaas op.
Strooi er tot slot de oregano en het broodkruim gelijkmatig overheen.
Druppel er nog wat olie over en naar smaak peper.
Wees voorzichtig met zout, want de ansjovis is natuurlijk al heel zout.
Schuif de pizza in het midden van de oven en laat ongeveer 20 minuten bakken of tot de bodem knapperig is.
De kaas smelt niet zichtbaar, dus vergis je daar niet mee.
Omdat de bodem dun is gaart het snel.
Houd goed in de gaten, want te gaar is niet lekker, dan wordt ‘t een soort cracker!
Serveer met een lekkere frisse salade.

Opmerking
Siciliaanse pizza. Wat een prachtige naam hè, sfincione? Ik heb wel eens gelezen dat het letterlijk ‘spons’ betekent. Het ziet er niet alleen goddelijk uit, het smaakt ook hemels! En echt wel anders dan zijn bekendere traditionele broertje. Als je een hap neemt zie je de blauwe zee voor je en is het net of je in Taormina op een feestelijk terras geniet van het goede leven.

Bron: Greendelicious, Natascha Boudewijn

Terug